Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘φύλακας’

FOR ANDRE

Ξανά και απόψε είμαι εκεί

Ξάγρυπνος και κοντά σας

Μήπως τρομάξω με κραυγή

την όποια μοναξιά σας

Σας γράφω απ’ το πουθενά

Να έρθει εκεί η φωνή μου

Και να σας πω ευχαριστώ

Που στείλατε λίγη χαρά

εδώ μες το κελί μου.

Ίσως τρομάξουν μερικοί

Να στείλουν τη γραφή τους

Μα μην ξεχνούν ότι κι εγώ

Χαμένο είμαι παιδί τους

και ξαγρυπνώ μαζί τους.

Ήρθαν εδώ στο χώρο μου

γραφές ευλογημένες

γεμάτες από αισθήματα

και ελπίδες φορτωμένες.

Όπλισαν το κουράγιο μου

να αντέξω τα δεσμά μου

και έγινε η παρέα σας

η οικογένεια μου.

Εδώ που όλα είχανε

της μοναξιάς το χρώμα

άνθισε το χαμόγελο

πατήσατε το χώμα.

Μου είπε ο φίλος μου ο Andre

ελπίδες να υφαίνω

και οι χαρές που έχει η ζωή

θα ‘ρθουν, να περιμένω.

Ως και ο καθρέφτης μου

κι αυτός χαμογελάει

πήρα ανάσα κι η ποινή

πιο εύκολα κυλάει.

Δεν είμαι ο Δράκος ο κακός

ούτε και δολοφόνος

είμαι ένας άνθρωπος απλός

ευαίσθητος και μόνος.

Μονάχοι και ταξιδευτές

του χρόνου είμαστε όλοι

σ’ ένα κελί αν είμαστε

ή μέσα σε μια πόλη.

Καθένας βάζει νοητά

κάγκελα στη ζωή του.

Ποιος δικαστής θα έβγαζε

ένοχη τη ζωή του;

Έτσι παρηγορούμαστε

με κάποια ελευθερία

μα αυτήν την πέτυχαν οι (τρελοί)

και τ’ άγρια θηρία.

Αν πω ότι είμαι άγριο θεριό

θα είναι ψέμα

γιατί ποτέ δεν έβαψά

τα χέρια μου με αίμα.

Αν πω πως είμαι λογικός

ποίος θες να με πιστέψει;

Αφού ότι δικάστηκα

τους το ‘χω επιστρέψει.

Έτσι δεν μένει τίποτα

άλλο για να δηλώσω.

Θα πω πως έγινα τρελός

απ΄ όλα να γλιτώσω.

Κανείς δεν θα με κρίνει πια

για τόσα που αγαπάω.

Που μέσα απ’ τον άγρυπνο

στους άγρυπνους μιλάω.

Χαμογελώ στον φύλακα

που με τριπλοκλειδώνει

και προκαλώ τον φίλο μου

να με ξεαγκειλώνει.

Τραγούδια πλάθω της σκλαβιάς

για να την υμνήσω

να’ ρθει σε κάποιο ραντεβού

να τη δολοφονήσω.

Να μην υπάρχουν πια λαοί

Κι άνθρωποι σκλαβωμένοι.

Είναι η ελευθερία μου

Πουλί που περιμένει.

Μου το παν χίλιοι κυνηγοί

που την πυροβόλησαν

πως είναι τόσο όμορφη

που σκόπιμα αστοχήσαν.

Τις λέξεις τις τρελές πετώ

στ’ άσπρο χαρτί που καίει

γιατί κι αυτή η τρέλα μου

για μοναξιά του λέει.

Φίλε μου Αντρέ που κάνεις χίλιες σκέψεις

με τρέλα και με λογική

που κρύβουνε οι λέξεις.

Είσαι εδώ και το εκεί

το ξέρω το ζητάω

μα είναι μακριά τόσο μακριά

που ίσως τ’ ακουμπάω.

Έγινες εσύ τα μάτια μου

να βλέπω τα εκεί σου

και πλησιάζεις ήρεμα

με τ’ ατίθασο ατί σου.

Ίδια Αντρέ, είναι τα δεσμά μας

ίδιος και ο φύλακας μας.

Νοητά και οι δύο φευγάτοι

κάπου όμως θα σε βρω.

Σαν μοναχοί πλανήτες

ενός σύμπαντος κομήτες.

Δύσκολο να ανταμωθούμε,

οι αποστάσεις μακρινές.

Μα γνωρίζω τη μορφή σου

και την αύρα τη δική σου

και κουβέντες που θα πούμε

ξέρω θα ‘ναι αληθινές.

Τελείωσα εδώ Αντρέ

ετούτη τη γραφή μου

που βγαίνει ολοκάθαρη

μέσα απ’ την ψυχή μου.

Advertisements

Read Full Post »