Το μπλογκ αυτό θα παραμείνει χώρος αναδημοσίευσης έντυπων και ηλεκτρονικών άρθρων που αφορούν τις φυλακές, τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης σε αυτές και τις εξελίξεις στο μέτωπο των διεκδικήσεων για τα αυτονόητα. 

με φιλικούς χαιρετισμούς

ΣΥ.ΣΥ.Φ.Ο.Σ. 

(Συγγενείς Συλλογικότητες Φυλακισμένων ο Σωκράτης)

ΚΑΖΑΝΙ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ…ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

http://www.keli.gr/2010/07/blog-post_20.html

* 8η μέρα αποχής συσσιτίου για τους κρατούμενους οροθετικούς
* Από χθες ξεκίνησαν αποχή και οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις
* Απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχή συσσιτίου, ξεκινούν 200 κρατούμενοι από τις φυλακές Τρικάλων
* Απεργία πείνας από τις 15 Ιουλίου ξεκίνησε ο Ν. Μαζιώτης για να του επιτραπεί να δει το νεογέννητο παιδί του. 60 αλληλέγγυοι κρατούμενοι ξεκίνησαν χθες αποχή συσσιτίου
* Συνεχίζονται οι βασανισμοί στον Σίμο Σεϊσίδη. Καθυστερεί η Αντιτρομοκρατική την τοποθέτηση πρόσθετου μέλους

Για την αποθήκη ψυχών, το κατ’ ευφημισμό «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού – Άγιος Παύλος» μίλησαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, πρώην κρατούμενοι – ασθενείς καθώς και δικηγόροι και γιατροί. 
Τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στην πτέρυγα των οροθετικών -που βρίσκονται για 8η μέρα σε αποχή συσσιτίου- περιέγραψε ο πρώην κρατούμενος και οροθετικός, Άκης. «Οι οροθετικοί κρατούμαστε στο 2ο όροφο σε μία ειδική πτέρυγα με 5 κελιά δίκλινα, στα οποία συχνά στοιβάζονται μέχρι και 6 κρατούμενοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι οι ελλείψεις φαρμάκων. Συνήθως τα φάρμακα αρκούν για 15 μέρες το μήνα. Τις υπόλοιπες μέρες είμαστε χωρίς θεραπεία με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός μας. Από το 2004 δημιουργήθηκε ειδικό προαύλιο για τους οροθετικούς, το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε ελλείψει προσωπικού. Έτσι προαυλιζόμαστε για μία ώρα το πρωί και άλλη μία το απόγευμα. Η καλύτερη λύση που θα μπορούσε να δοθεί είναι να μεταφερόμασταν στον Ελεώνα, όπου οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες και θα βοηθήσουν και την κατάσταση της υγείας μας». 
Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης, μέλος της Πρωτοβουλίας, που κρατήθηκε επίσης στο Νοσοκομείο του Κορυδαλλού, ανέλυσε τις ελλείψεις του νοσοκομείου, αφού πρώτα ενημέρωσε ότι από χθες ξεκίνησαν αποχή συσσιτίου και οι κρατούμενοι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. «Το νοσοκομείο αποτελείται από 10 θαλάμους 6μ. επί 6μ., όπου κρατούνται 12-14 ασθενείς. Κάθε θάλαμος έχει δύο κομοδίνα, ενώ δεν υπάρχουν καρέκλες, ούτε σεντόνια, σαπούνια, χαρτί υγείας. Δεν γίνεται καμία διάκριση ασθενών -πέρα των οροθετικών-, έτσι στον ίδιο θάλαμο κρατούνται φυματικοί, νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, ακρωτηριασμένοι. Σε κάθε θάλαμο αντιστοιχεί ένα καρότσι ώστε να μπορούν να πάνε τουαλέτα οι ακρωτηριασμένοι, ενώ σε κάθε ακτίνα αντιστοιχούν δύο τουαλέτες και ένα μπάνιο. Οι νοσηλευτές και οι γιατροί δεν εξετάζουν τους κρατούμενους στα κρεβάτια τους, αλλά τους υποχρεώνουν να πάνε εκείνοι στο ιατρείο. Φανταστείτε πώς θα φτάσει μέχρι το ιατρείο κάποιος χωρίς πόδια και χωρίς καρότσι; Ή πώς θα φτάσει κάποιος κατάκοιτος χωρίς φορείο να τον μεταφέρει;». 
Μία από τις μεγαλύτερες «αδικίες» που υπόκεινται οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις είναι ότι υποχρεώνονται να εκτίουν την ποινή τους αθροιστικά αφού δεν δύνανται να εργαστούν, άρα δεν ευεργετούνται από τα μεροκάματα, ώστε να αποφυλακιστούν πιο γρήγορα. Αποτέλεσμα αυτού είναι πολλοί να πεθαίνουν μέσα στη φυλακή. «Πρόκειται για ευθανασία» παρατήρησε ο γιατρός, διευθυντής στο ενδοκρινολογικό τμήμα του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, Γιάννης Προκόβας, ο οποίος πρόσθεσε: «Αισθάνομαι ντροπή και ανατριχίλα που συμπολίτες μας ασθενείς, που βρίσκονται μάλιστα υπό την προστασία του κράτους, διαβιούν σε συνθήκες που θυμίζουν καταστάσεις Σπιναλόγκας του 19ου αιώνα ή, ακόμα χειρότερα, στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, σε υποδομές και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν καταπάτηση των υποχρεώσεων, κατακτήσεων, δικαιωμάτων που έχουν υπογράψει τα ευρωπαϊκά κράτη. Μένω πάντα έκπληκτος από την περιγραφή των όρων διαβίωσης συμπολιτών μας που νοσηλεύονται σε ειδικές συνθήκες. Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι η υπερσυνταγογράφηση, το «χαπάκωμα», που αποτελεί το χαλί κάτω από το οποίο κρύβονται οι ουσιαστικές ανάγκες των ασθενών και επιβάλλεται η καταστολή στη λογική της γενίκευσης της σιωπής». 
«Το μεγαλύτερο βασανιστήριο για τους κρατούμενους στο Νοσοκομείο είναι το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από τα πυρωμένα μπετά του Ιουλίου και του Αυγούστου. Στο Νοσοκομείο και το Ψυχιατρείο δεν υπάρχει ούτε ένας ανεμιστήρας. Το καλοκαίρι οι κρατούμενοι ασθενείς, οι οποίοι λόγω των χαπιών αισθάνονται ακόμα χειρότερα τη ζέστη, κάθονται ανάσκελα και προσπαθούν να φανταστούν τη δροσιά. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες αυτοκτονίες σημειώνονται αυτούς τους μήνες», πρόσθεσε ο δικηγόρος, πρώην κρατούμενος Χρήστος Νικολιτσόπουλος. 
Συγκεκριμένα στις συνθήκες κράτησης του Σίμου Σεϊσίδη αναφέρθηκε ο δικηγόρος του, Κώστας Παπαδάκης: «Στη περίπτωση του Σίμου Σεϊσίδη έχει επιβληθεί τυπικά μία στοιχειώδης αντιμετώπιση της αναπηρίας του. Αλληλέγγυοι στο Σ. Σεϊσίδη συγκέντρωσαν χρήματα ώστε να τοποθετηθεί πρόσθετο μέλος στο ακρωτηριασμένο πόδι του. Ωστόσο, προκύπτουν συνέχεια εμπόδια στα ραντεβού του, τα οποία πρέπει να πραγματοποιούνται στα γραφεία της εταιρείας, επειδή η Αντιτρομοκρατική δεν μπορεί να στείλει φρουρούς». Πάντως είναι γενικό το πρόβλημα των αναπήρων κρατουμένων, οι οποίοι δεν χαίρουν κανενός ευεργετήματος, ούτε του ευεργετικού υπολογισμού μεροκάματων αλλά ούτε και κάποιου νόμου που θα προβλέπει αποφυλάκιση όσων πληρούν κάποιο ποσοστό αναπηρίας. «Ο νόμος 110Α του Ποινικού Κώδικα που τροποποιήθηκε το 2008, ύστερα από την απεργία πείνας των κρατουμένων, προβλέπει να επιτρέπεται η αποφυλάκιση των τετραπληγικών, για παράδειγμα, αλλά όχι των αναπήρων. Όλοι καταλαβαίνουμε γιατί. Εάν υπήρχε μία τέτοια πρόβλεψη τότε θα αποφυλακιζόταν ο Σάββας Ξηρός». 
«Από τις 15 Ιουλίου ξεκίνησε απεργία πείνας ο Νίκος Μαζιώτης», ενημέρωσαν αλληλέγγυοι στους προφυλακισμένους για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, «με αίτημα να του επιτραπεί να επισκεφτεί τη σύντροφό του και το νεογέννητο παιδί του στις 25 Ιουλίου, καθώς και να επισκέπτεται ο ίδιος την οικογένειά του στη φυλακή και όχι το αντίθετο -όπως προβλέπεται από το νόμο- καθώς θα είναι δύσκολη η μετακίνησή τους. Συμπαραστεκόμενοι στα αιτήματα της Π. Ρούπα και του Ν. Μαζιώτη, 60 κρατούμενοι απέχουν από το συσσίτιο από χθες». 

Από σήμερα απεργία πείνας στις φυλακές Τρικάλων 

Σήμερα, Τρίτη 20 Ιουλίου, πάνω από 200 κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων αρχίζουν απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχής συσσιτίου. Μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ενημέρωσαν ότι «κατεβαίνουν σε απεργία πείνας με τρία καίρια για τη συγκεκριμένη φυλακή αιτήματα: Να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια, οι οποίες σε ποσοστό 97% απορρίπτονται. Να εγκρίνονται οι υφ’ όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή, ο οποίος, ενώ ο θεσμικός του ρόλος είναι να υπερασπίζεται τους κρατούμενους, έχει «περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο», αυτό της καταστολής.

 Ένα ντοκυμαντέρ που έγινε με αφορμή την περιπέτεια του Αχιλλέα Δεσποτάκη και του Κώστα Ριζόπουλου. Και οι δύο τους βρίσκονται στην επανένταξη, αφού κέρδισαν τη μάχη τους με την εξάρτηση. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν υπάρχει επανένταξη σε έναν κόσμο που σε θέλει ανένταχτο. Και οι δύο τους καταδικάστηκαν αμετάκλητα από το Εφετείο σε 4 χρόνια κάθειρξη για αδικήματα που διέπραξαν ενώ ήταν στη χρήση. Ο ένας για 4.5 γραμμάρια ηρωίνης το 2006, ο άλλος για μία ζάντα αυτοκινήτου που έκλεψε στα 18 του , πριν από 11 χρόνια. Στη θέση του Αχιλλέα και του Κώστα βρίσκονται δυστυχώς πολλοί από τους ανθρώπους που έχουν τελειώσει κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης. Το πιο απογοητευτικό δεδομένο που προκύπτει ως ένδειξη κοινωνικής αναλγησίας και αδιαλλαξίας είναι ότι η προσπάθεια που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια δεν λαμβάνεται καν υπόψιν από τις δικαστικές αρχές και οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζονται κυνικά ως “ληστής” ή “υπότροπος”. Στο βίντεο αναπτύσσονται τόσο ο τρόπος λειτουργίας της μονάδας απεξάρτησης, όσο και κοινωνικοί προβληματισμοί των αναγεννημένων ανθρώπων της και οι δυσκολίες που καλλούνται να αντιμετωπίσουν.

Αναδημοσίευση από το κανάλι του Δημήτρη Μελέτη

Η θεατρική ομάδα της μονάδας απεξάρτησης 18 άνω παρουσίασε την παράσταση «Ειρήνη» του Αριστοφάνη σε διασκευή Γ. Καλατζόπουλου στις 22-6 στο Θέατρο Μελισσίων στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών στις 26 Ιουνίου.

Η επιστημονική υπεύθυνη της μονάδας κ. Κατερίνα Μάτσα άνοιξε την εκδήλωση επισημαίνοντας τη σημασία μιας τέτοιας παράστασης “σε καιρό πολέμου” αναφερόμενη και στις δύο πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις σε βάρος των Αχιλλέα Δεσποτάκη και Κώστα Ριζόπουλου που καταδικάστηκαν αμετάκλητα σε 4 χρόνια φυλάκιση ο καθένας από το Εφετείο , για αδικήματα που είχαν διαπράξει όσο ήταν στη χρήση.

Κατήγγηλε την αναλγησία και την υποκρισία ενός κράτους που φέρεται να είναι ενάντια στα ναρκωτικά και κάλεσε όλους τους παρευρισκόμενους να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 28-6 στις 11:00 στο Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Στο κλείσιμο της εκδήλωσης, ο Αχιλλέας , ο Κώστας και οι συναγωνιστές τους δήλωσαν, ο καθένας με τον τρόπο του και όλοι μαζί , ότι στην εποχή της εξατομίκευσης, θα συνεχίσουν να αγωνιζονται για τη συλλογικότητα και να διεκδικούν μια νέα, καθαρή ζωή.

Δύο κρατούμενοι των φυλακών Φελίου στα Γρεβενά έχασαν τη ζωή τους σε διάστημα μίας εβδομάδας. Την πληροφορία επιβεβαίωσε με δηλώσεις του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο διευθυντής της φυλακής Αντώνης Πανάγος. Πρόκειται για έναν 26χρονο Έλληνα, ο θάνατος του οποίου προήλθε από χρήση ναρκωτικών και για έναν 51χρονο αλλοδαπό (υπήκοο Βουλγαρίας), ο οποίος απεβίωσε από παθολογικά αίτια. Σύμφωνα με τον κ. Πανάγο, ο θάνατος του πρώτου προήλθε από χρήση ηρωίνης, την οποία κατάφερε να εισάγει, λαθραία, στις φυλακές, κατά την επιστροφή του από τα Τρίκαλα, όπου είχε προσαχθεί για να δικαστεί. «Ο 26χρονος έκανε από κοινού χρήση ηρωίνης με δύο συγκρατούμενούς του, αλλά το επόμενο πρωί δεν ξύπνησε και διαπιστώθηκε ότι ήταν νεκρός» σημείωσε και πρόσθεσε ότι «ο νεαρός έκανε χρήση της μεθόδου της κατάποσης για τη μεταφορά των ναρκωτικών, αφού τού διενεργήθηκε, κατά την επιστροφή του, ο προβλεπόμενος σωματικός έλεγχος από σωφρονιστικούς υπαλλήλους, χωρίς να βρεθεί κάτι ύποπτο». Το Τμήμα Ασφαλείας και η επόπτρια Εισαγγελέα των Φυλακών Γρεβενών διενεργούν έρευνα για τον τρόπο προμήθειας της παράνομης ουσίας, δεδομένου ότι ο 26χρονος ήταν υπό την επιτήρηση αστυνομικών, κατά τη μεταγωγή και την παραμονή του στις Φυλακές Τρικάλων. Από την άλλη, ο θάνατος του 51χρονου Βούλγαρου επισημαίνεται ότι προήλθε από ανακοπή καρδιάς. Λίγες ημέρες πριν ο κρατούμενος είχε διακομιστεί, με πόνους στο στήθος, στο Νοσοκομείο Γρεβενών. Οι ιατρικές εξετάσεις δεν έδειξαν, ωστόσο, κάτι ανησυχητικό και ο κρατούμενος επέστρεψε στο κελί του.

Σε καθολική αποχή από το συσσίτιο προχώρησαν σήμερα οι πάνω από 250 περίπου κρατούμενοι των φυλακών Άμφισσας, σε μια προσπάθεια να εισακουστούν οι κραυγές τους για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, την άρνηση της φυλακής να τους χορηγήσει τις άδειες που δικαιούνται, αλλά και την καθυστέρηση εκδίκασης των υποθέσεών τους, που σε αρκετές περιπτώσεις τους αναγκάζει να εκτίσουν όλη τους την ποινή πριν η υπόθεση εκδικαστεί στο Εφετείο.

Οι φυλακές Άμφισσας είναι ένα παλιό, απαρχαιωμένο κτίριο, χωρητικότητας μέχρι 80 ατόμων. Σήμερα, φιλοξενούνται σε αυτήν πάνω από 250 άτομα. Για να χωρέσουν συνεπώς, αναγκάζονται να κοιμηθούν στα πατώματα, τις τουαλέτες ή ανά 2 άτομα σε ένα κρεβάτι. Σε συνδυασμό με τη βρομιά, τη ζέστη, τις μολύνσεις, το πρόβλημα είναι πλέον εκρηκτικό.

Ενώ τα παραπάνω στοιχεία αποτελούν δυστυχώς ζητήματα που αφορούν το σύνολο των ελληνικών φυλακών, στην Άμφισσα εντοπίζονται ορισμένες διαφοροποιήσεις που εντείνουν περισσότερο το πρόβλημα. Η φυλακή δεν χορηγεί τις άδειες που δικαιούνται βάσει νόμου οι κρατούμενοι, καθυστερεί πολύ η εκδίκαση των υποθέσεών τους, σε σημείο που οι άνθρωποι αυτοί εκτίουν όλη την ποινή τους μέχρι να εκδικαστεί το εφετείο, ενώ όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας κρατούμενος για το φαγητό «ούτε κι ο σκύλος μου θα έτρωγε το συγκεκριμένο φαγητό».

Η απεργία πείνας ξεκίνησε αρχικά χθες, Τετάρτη από τους μισούς κρατούμενους. Σήμερα, συνολικά όλοι οι 250 περίπου κρατούμενοι αποφάσισαν αποχή από το φαγητό, με εξαίρεση 2 ηλικιωμένους ανθρώπους, και ύστερα από ενθάρρυνση των υπολοίπων.

Όπως δήλωσε στο tvxs.gr, ο Πάνος Λάμπρου, μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, «το σύνολο αυτών των προβλημάτων έχει οδηγήσει τους ανθρώπους σε απόγνωση». «Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ακόμη και το υπουργείο Δικαιοσύνης απαντά ότι ενώ τα μέτρα που λήφθηκαν είχαν αποδώσει και είχε προκληθεί μια μικρή αποσυμφόρηση για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Οι φυλακές όμως ξαναγέμισαν. Ειδικά αυτές τις ημέρες του καύσωνα, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες. Δεν είναι μόνο η ζέστη, το τσιμέντο, η έλλειψη οξυγόνου και δυνατότητας να κοιμηθείς… είναι πολλαπλά τα προβλήματα σε σημείο που σε φτάνουν στα όριά σου. Η απεργία πείνας αποτελεί τον μοναδικό τρόπο αντίδρασης των κρατούμενων, άλλωστε για να ακουστούν. Μπορεί να πληρώνουν για κάποιο αδίκημα που έχουν διαπράξει, αλλά κανένας νόμος, κανένα σύνταγμα δεν προβλέπει τη φυσική εξόντωσή τους» τονίζει χαρακτηριστικά.

«Το πρόβλημα όμως είναι καθολικό» συνεχίζει ο κ Λά,μπρου, φέροντας ως παράδειγμα τις φυλακές ανηλίκων στο Βόλο, όπου θα βρεθεί την Κυριακή η Πρωτοβουλίας για να διαμαρτυρηθεί για την κατάσταση που επικρατεί εκεί. «Και εκεί εντοπίζεται το επιτακτικό πρόβλημα του υπερπληθυσμού, τα παιδιά κοιμούνται στο πάτωμα ή ανά 2 στο κρεβάτι. Έχουν διακοπεί όλα τα προγράμματα που εφαρμόζονταν, όπως τα μαθήματα πληροφορικής, λόγω της οικονομικής κρίσης. Επίσης, στη φυλακή αυτή βρίσκονται κατά κύριο λόγω αλλοδαποί και άποροι νέοι, χωρίς καμία οικογενειακή στήριξη. Τα παιδιά αυτά λάμβαναν ως στήριξη 8 ευρώ το μήνα για βασικά είδη τα οποία δεν παρέχονται. Ακόμη και αυτό το ποσό αποφάσισαν να το περικόψουν κατά 1,80 ευρώ. Τα ίδια τα παιδιά καταγγέλλουν ότι και ο προαυλισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος και τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας είναι κλεισμένα στο κελί τους για 27 συνεχείς ώρες. Σε όλες τις φυλακές υπάρχει ένας διάδρομος ανάμεσα στα κελιά, οπότε όταν αυτά ανοίγουν οι κρατούμενοι μπορούν και κυκλοφορούν σε αυτόν ελεύθερα. Στη φυλακή ανηλίκων δεν υπάρχει ούτε αυτή η δυνατότητα. Υπάρχει μόνο ο προαυλισμός 3 με 4 ώρες την ημέρα περίπου και τις υπόλοιπες ώρες είναι κλειδωμένα στο κελί τους» εξηγεί.

Για τον κ. Λάμπρου, «λύση μπορεί να βρεθεί, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Αν σκεφτούμε για παράδειγμα ότι μια σειρά από τους κρατούμενους δεν θα έπρεπε να είναι στη φυλακή, όπως οι τοξικοεξαρτημένοι και οι μετανάστες που βρίσκονται στη φυλακή λόγω έλλειψης νόμιμων εγγράφων. Αν εξαιρέσουμε μόνο αυτές τις 2 κατηγορίες, ο αριθμός των κρατούμενων στις ελληνικές φυλακές θα έπεφτε κάτω από το μισό. Άρα και οι δυνατότητες θα ήταν άλλες…».

http://apopigadi.blogspot.com/

 Χτές το βράδυ, (Πέμπτη 20-05-2010) αρκετή ώρα μετά τη δύση του ηλίου, ήρθε στην κατοικία μας ισχυρή αστυνομική δύναμη. Επικεφαλής ήταν ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Βουκολιών, ο οποίος συνοδεία πολλών τζιπ με ΤΑΕ και πλήθους πάνοπλων αστυνομικών εισέβαλε στην αυλή και στο σπίτι μας, χωρίς κάποιο νομικό έγγραφο ή ένταλμα εισαγγελέα που να δικαιολογεί την ενέργεια του αυτή. Ο επικεφαλής διοικητής λοιπόν, μιλώντας ευθαρσώς και αρπάζοντας βίαια το κινητό τηλέφωνο από τα χέρια της μητέρας μου, απαιτούσε φωνάζοντας με την οπλισμένη ακολουθία του να πάμε στο τμήμα εγώ και ο αδερφός μου για να μας ανακρίνει, χωρίς να μας εξηγεί το λόγο. Στην ερώτηση μου αν έχουνε κάποιο νομικό έγγραφο να μου παραδώσουν, που να με καλεί νόμιμα να καταθέσω, για να μπορέσω να τους ακολουθήσω, απαντά ”όχι” και με αυταρχικό ύφος δηλώνει πολλές φορές και ο διοικητής και αστυνομικός που τον συνοδεύει, ότι αν δεν τους ακολουθήσουμε θα μας πάνε μέσα με τη βία. Όταν τους είπα κατηγορηματικά ότι χωρίς τη νόμιμη διαδικασία, χωρίς παρουσία ή ένταλμα εισαγγελέα δέν μπορούν να εισέρχονται σε οικεία πολίτη, να καταργούν το άσυλο του σπιτιού και να τον παίρνουν βίαια για ανάκριση και ότι διαφυλάσσοντας τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα μου, έχω δικαίωμα και καθήκον να αρνηθώ μια τέτοια αδικαιολόγητη προσαγωγή εμένα και του αδερφού μου, συνέβη το εξής ανατριχιαστικό. Ο αστυνομικός που συνοδεύει το διοικητή, απειλώντας με , “θα δεις τι θα σου κάνουμε” με σπρώχνει χτυπώντας με δυνατά στο στήθος. Όταν διαμαρτυρήθηκα για την κατάχρηση εξουσίας και την άσκηση βίας πάνω μου, φωνάζει προκλητικά τους δεκάδες αστυνομικούς των ΤΑΕ λέγοντας “αντιστάθηκε, βάλτε του χειροπέδες , τώρα θα σε δέσουμε με τις χειροπέδες και θα έρθεις μέσα με τη βία γιατί αντιστάθηκες”. Την ίδια στιγμή μου κάνουν επίθεση και με χτυπάνε μαζί με το διοικητή, προκειμένου να με ακινητοποιήσουν και να μου περάσουν χειροπέδες. Την ώρα που με χτυπάνε είναι παρόντες το ανήλικο αδερφάκι μου Αλέξανδρος Παναγιωτάκης ηλικίας 8 ετών, η αδερφή μου Κυριακή Παναγιωτάκη μαθήτρια τρίτης Λυκείου, ένας οικογενειακός φίλος με σοβαρό πρόβλημα υγείας, η μητέρα μου, ο ανάπηρος κατά 80% συνταξιούχος πατέρας μου και ο φοιτητής αδερφός μου Σπύρος Παναγιωτάκης. Δηλώνοντας τους ότι θα καταθέσω μήνυση εναντίον τους καταφέρνω να τους ξεφύγω και έπειτα από τη δήλωση μου αυτή, μας λένε ότι θα έρθουν με χαρτί σε ένα τέταρτο ή στις 4 τα μεσάνυχτα να μας πάνε μέσα. Σαν μέλη της πρωτοβουλίας κατοίκων Παλαιών Ρουμάτων για την διάσωση του Αποπηγαδιού και εγώ και ο αδερφός μου Σπύρος Παναγιωτάκης, εκτός από τους “υπαλλήλους” και τις πολλαπλές μηνύσεις της Αιολικής Μουσούρων ΑΕ., έχουμε επανειλημμένα υποστεί σωματική και ψυχολογική βία από τις αστυνομικές δυνάμεις της περιοχής. Θα πρέπει να μάθουν λοιπόν οι παραπάνω, ότι εμείς τον έντιμο αγώνα μας για τη διάσωση του Αποπηγαδιού θα τον συνεχίσουμε, παρά τις φασιστικές ταχτικές ορισμένων ένστολων και μη. Όσο για το διοικητή του τμήματος Βουκολιών και τον αστυνομικό που βιαιοπράγησαν εναντίον μου μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, αρμόδια είναι στο εξής τα ελληνικά δικαστήρια. Οι ενέργειες τους αντιβαίνουν εκτός των άλλων, στον άγραφο νόμο, στη λογική και στις παραδόσεις του τόπου μας. Κλείνοντας έχω να πω ότι το ανήλικο αδερφάκι μου υπέστη ισχυρό σοκ έκλαιγε και δε μπορεί να μιλήσει από τότε που είδε να χτυπάνε την οικογένεια του ενώ η αδερφή μου δεν μπόρεσε να δώσει την άλλη μέρα πανελλήνιες εξετάσεις καθώς δεν έκλεισε μάτι, έπειτα από όλη αυτή τη βία που ασκήθηκε στο σπίτι μας. Τα σπίτια των πολιτών όλου του κόσμου πρέπει να φυλάσσονται σαν χώροι ιεροί, από την εξουσία αυτών που δεν θέλω να χαρακτηρίσω.

Λευτέρης Παναγιωτάκης Χημικός – Οινολόγος

ΕΚΠΑ Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 5, Χανιά

E-mail: stekichania@gmail.com

Web: www.stekichania.gr

Από ναρκωτικά;

Ποινική προκαταρκτική εξέταση διενεργείται στην Πάτρα, γιατί ύστερα από αδυναμία συνεργασίας της Διεύθυνσης (Διευθυντής & Αρχιφύλακες) των φυλακών με τις αστυνομικές αρχές, χάθηκε η ευκαιρία να εξιχνιαστεί υπόθεση μεταφοράς μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών ουσιών. Σύμφωνα με σχετική εισαγγελική αναφορά κρατούμενος είχε τη δυνατότητα να δώσει στις αστυνομικές αρχές στοιχεία για διακίνηση 30 ΚΙΛΩΝ ΗΡΩΙΝΗΣ που θα έφθανε στην Πάτρα. Ωστόσο δεν δόθηκε η δυνατότητα επικοινωνίας του κρατουμένου με τις αστυνομικές αρχές, καθώς ο διευθυντής της φυλακής ήταν αρνητικός (!). http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=7134820

Από αποδράσεις;

Αφού η Διεύθυνση (Διευθυντής & Αρχιφύλακες) έχει μειώσει το φυλακτικό προσωπικό (ημέτεροι που τους ψήφισαν συνδικαλιστές) και τους έχει πάει στην γραμματεία, έχει φτάσει στο απροχώρητο η ανασφάλεια. Γιατί να προξενεί απορία η απόπειρα απόδρασης την Παρασκευή 12/2 του επικίνδυνου κρατούμενου που ήρθε από την φυλακή του Μαλανδρίνου. Η Διεύθυνση τον τοποθέτησε στην ίδια ακτίνα με τον Παλαιοκώστα. Ιρακινός στην καταγωγή, καταδικασμένος σε ισόβια για δολοφονία. (Ως γνωστόν στη φυλακή της Πάτρας είναι μόνο για όσους είναι για αδικήματα για ναρκωτικά.) Το ποιος τον «έφερε» στη Πάτρα και μέσα σε μία εβδομάδα αποπειράθηκε να αποδράσει είναι ζητούμενο (!).

Από βασανιστήρια..

την Δευτέρα 22 Μαρτίου τον ισοπεδώσαν στο ξύλο και στα βασανιστήρια τον κρατούμενο Β.Π. με εντολή του Αρχιφύλακα και την άδεια του Διευθυντή της φυλακής Πατρών γιατί απλώς φοβόταν να βγεί απο τον θάλαμο του να πάει μεταγωγή. Επειδή αρνιόταν να γίνει πληροφοριοδότης. ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ! ο επόμενος ποιός θα είναι? Το μόνο στοιχείο που υπάρχει είναι ότι κατέγραψαν οι κάμερες της φυλακής εκεί δείχνει ποιοί αλλά και με ποιανού την διαταγή πήραν τα γλόμπ και χτυπούσαν ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ και εμεις κατά λάθος τα είδαμε, επειδή ένας απο αυτούς που συμμετείχαν με υπαρηφάνεια μας το έδειξε Γιατί όχι?

Από τις 10-04-2010 βρίσκομαι κατηγορούμενος, μαζί με συντρόφους που γνωρίζω μέσα από τη διαδρομή μου στους κοινωνικούς αγώνες, από την περιβόητη αντιτρομοκρατική σε ένα καθεστώς βίας και ψυχολογικού πολέμου. Η σύλληψή μου πραγματοποιήθηκε με κινηματογραφικό τρόπο στην περιοχή της Βικτώριας από 10 με 15 άτομα με προτεταμένα όπλα, ενώ φοβούμενοι την οποιαδήποτε αντίδρασή μου επιστράτευσαν και δυνάμεις των ΕΚΑΜ στην γύρω περιοχή. Πάνοπλοι εναντίον άοπλου. Βέβαια δεν ήταν δύσκολο να τους αντιληφθώ άμεσα λόγω της εμπειρίας που έχω αποκτήσει ανά τα χρόνια από την συνηθισμένη παρακολούθηση και τις παρενοχλήσεις που είχα στο πατρικό μου στην Νίκαια καθώς και στο σπίτι που διέμενα στα Πευκάκια. Έτσι δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία θεωρώντας το περιστατικό ως μια συνήθη τακτική εκφοβισμού των αρχών με στόχο να ανακόψουν την αντικαθεστωτική δράση των αγωνιστών. Τακτική πάγια από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της κυρίαρχης τάξης, ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής. Δεν ήξερα βέβαια τι μου μαγείρεψαν για ακόμη μια φορά οι αρχές. Έχω βρεθεί επανειλημμένες φορές τόσο εγώ όσο και τόσοι άλλοι σύντροφοι χωρίς στοιχεία ή με κατασκευασμένες κατηγορίες και μεθόδευσης σε εδώλια γελοίων δικαστηρίων από τα ανθρωποειδή της εξουσίας. Σε όλες αυτές τις υποθέσεις έχω αθωωθεί μιας και οι ίδιοι οι μπάτσοι δεν μπόρεσαν να στηρίξουν τα ίδια τους τα παραμύθια. Έμεινα υπόδικος και ελεγχόμενος από τις αρχές επτά ολόκληρα χρόνια. Επτά χρόνια συνεχών παρακολουθήσεων σε μια προσπάθεια να στοχοποιήσουν την δράση μου ποινικοποιώντας τις προσωπικές μου σχέσεις, τις ιδέες και τις πολιτικές μου απόψεις που έχω κατά καιρούς εκφράσει ανοιχτά και ξεκάθαρα. Και να μια ακόμα φορά! Είμαι αναρχικός και αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις για την κοινωνική επανάσταση. Σε συνέχεια των γεγονότων της σύλληψής μου και αφού γνώρισα τους μάγκες της αντιτρομοκρατικής με πήγαν στο «μαγειρείο της βλακείας», 12ο όροφο της ΓΑΔΑ, εκεί που στο ένα γραφείο πας με προσαγωγή και στο διπλανό φεύγεις με κατασκευασμένες βαρύτατες κατηγορίες. Οι εν λόγω «μάγκες» λοιπόν, μαθημένοι προφανώς από τους συναδέλφους τους, βασανιστές της χούντας, χτύπησαν εμένα και άλλους συντρόφους έχοντας χειροπέδες στα χέρια ενώ οι βρισιές και οι απειλές κράταγαν τον ρυθμό. Έπειτα βίωσα την απλή διεκπεραίωση, από τους ανακριτές και τους εισαγγελείς, της μεθόδευσης των μπάτσων και έτσι τυλίχτηκε η ζωή μου σε μια κόλλα υπηρεσιακού εγγράφου, η υπόθεσή μου δέθηκε πισθάγκωνα και βρίσκομαι προφυλακισμένος στις φυλακές Τρικάλων. Καθόλου τυχαία βέβαια δεν είναι και η επιλογή της Ε’ πτέρυγας για τη «διαμονή» μου, μιας και είναι η πιο ελεγχόμενη. Δεν χρειάζεται να αναφέρω βέβαια με ακρίβεια τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης στα ‘‘σύγχρονα’’ κολαστήρια της δημοκρατίας. Αρκεί μόνο να πω ότι οι διακοπές υδροδότησης είναι κάτι παραπάνω από σύνηθες φαινόμενο (ας είναι καλά η Θέμις Κατασκευαστική)!!! Είναι πάγια τακτική της εξουσίας με σύμμαχο τα ΜΜΕ, να συκοφαντεί και να ποινικοποιεί τους κοινωνικούς αγώνες αλλά και τις προσωπικές σχέσεις των αγωνιστών. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά αυτή τη φορά ένιωσα στο πετσί μου αυτή την απίστευτη κτηνωδία, που στόχο έχει να λοιδορήσει τη ζωή μου, κατασυκοφαντώντας τόσο εμένα και τη δράση μου, όσο και τους συντρόφους , τους φίλους και την οικογένεια μου, αλλά και το ευρύτερο ανατρεπτικό κίνημα στο οποίο ενεργά συμμετέχω. Σε αυτή την προσπάθεια το σπίτι μου βαφτίζεται γιάφκα και μια καλαμωτή, που παρεμπιπτόντως την βρήκα εκεί όταν το νοίκιασα, στάθηκε ικανή να μετατρέψει τον προσωπικό μου χώρο σε επικίνδυνο ορμητήριο. Το ότι δεν βρέθηκε τίποτα μέσα σε αυτό το σπίτι μάλλον δεν έχει καμία σημασία! Οι συνεχείς ψευδείς διαρροές και η χυδαία παραπληροφόρηση ήρθαν να προστεθούν στον όλο κανιβαλισμό, αποκαλύπτοντας για μια ακόμα φορά την εκδικητική μανία των μηχανισμών και των δημοσιογράφων απέναντι σε κάθε αντιστεκόμενο. Και τούτο είναι μονάχα μια εκδοχή της οργανωμένης βίας των μηχανισμών και των νόμιμων εγκλημάτων του κράτους και των αφεντικών πάνω στις ζωές μας. Φυσικά ούτε η ποινικοποίηση των αγώνων, ούτε η εγκληματικοποίηση αυτών που αρνούνται το καθεστώς είναι κάτι καινούριο και ασυνήθιστο. Όσοι αγωνίζονται το γνωρίζουν πλέον καλά. Εξάλλου και για μια αφισοκόλληση να συλληφθεί κανείς διώκεται για ρύπανση και όχι για της ιδέες και τον ανατρεπτικό του λόγο, που είναι και η ουσία της δίωξής του. Απέναντι στο παραμύθι της νομιμότητας , και τα επίπλαστα όρια της αθωότητας ή της ενοχής, δηλώνω εχθρός του καθεστώτος και αμετανόητος πολέμιος του κράτους και του κεφαλαίου. Άλλωστε, η δήλωσή μου στην ανακρίτρια ότι «δεν αποκηρύσσω καμία μορφή πάλης ενάντια σε κράτος και εξουσία» είναι και ο μοναδικός λόγος που βρίσκομαι προφυλακισμένος και όχι βέβαια το σαθρό τους κατηγορητήριο. Αν περίμεναν από εμένα δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μετάνοιας δεν υπολόγισαν καλά. Εγώ στην ζωή μου δεν έμαθα να σέρνομαι αριστερά και δεξιά σαν δηλωσίας, ρουφιάνος και καταδότης, δεν έμαθα να προδίνω φίλους και συντρόφους, να τους εγκαταλείπω, να τους καταγγέλλω και να τους αποκηρύσσω μπροστά στους διώκτες μου για την γλιτώσω. Εγώ στην ζωή μου έμαθα να κρατάω ψηλά το κεφάλι, να είμαι περήφανος άνθρωπος και να μην σέρνομαι ακόμα και αν αυτό έχει κόστος. Αν κάποιοι έμαθαν να ζουν έτσι, πραγματικά ντρέπομαι για λογαριασμό τους. Σε αυτή τη χρονική συγκυρία όπου το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος με την ομπρέλα του ΔΝΤ επιχειρεί να τρομοκρατήσει και να καταστείλει κάθε ανατρεπτικό εγχείρημα φοβούμενο τα «δεκεμβριανά» που θα έρθουν, είναι καθήκον μας να παλέψουμε για την ολική ανατροπή του. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι ενάντια στην αστυνόμευση και τον έλεγχο πάνω στις ζωές μας, για την καταστροφή των φυλακών. Για την κοινωνική επανάσταση και την ελευθερία. Διότι σε αυτό τον κόσμο η ελευθερία δεν σου χαρίζεται, την διεκδικείς με μάχες και την κερδίζεις.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΕΝΟΠΛΟ ΑΝΤΑΡΤΗ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΡΑΣΗ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ 10-05-2010

http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1141%3Ak——-&catid=37%3Apolitikoikratoumenoi&lang=el

http://www.iospress.gr/mikro2010/mikro20100508.htm

Ανήλικα παιδιά στα χέρια των πραιτόρων προστασίας του πολίτη

Στην Πάτμο το «μοντέλο Ομόνοια»

«Ουρλιάζοντας όλοι μαζί μ’ εξανάγκασαν να γδυθώ κι ενώ ήμουν με το εσώρουχο, έλεγξαν τα χέρια μου, αλλά και τα ρούχα μου. Αφού δεν διαπίστωσαν κάτι επιβαρυντικό, μου επέτρεψαν να ντυθώ κι εξοργισμένοι, εξυβρίζοντάς με, με οδήγησαν εκ νέου στο δωμάτιο αναμονής». «Κάτω απ’ τη συνεχή κι αφόρητη ψυχολογική βία που μου ασκούσαν, αφού τέσσερις αγριεμένοι αστυνομικοί μ’ εξύβριζαν διαρκώς χυδαιότατα και μ’ απειλούσαν με διάφορες φανταστικές κατηγορίες και φυλάκιση, γδύθηκα και παρέμεινα με το εσώρουχο. Ωστόσο, επιθυμώντας να ολοκληρώσουν τον βασανιστικό εξευτελισμό μου, αξίωσαν να γδυθώ ολοκληρωτικά με τα κάτωθι λόγια: ‘ξεβρακώσου και σκύψε να δω τι κρύβεις στον κώλο σου’. Το έπραξα, νιώθοντας ένα μηδενικό, κυριολεκτικά ψυχικό ράκος και παραδομένος απ’ την αφόρητη πίεση που ασκούσαν πάνω μου». «Οσο ο υφιστάμενος με χτυπούσε, ο προϊστάμενός του τον παρότρυνε κι όταν είδε πως παρά τη σωματική βία που μου ασκούσε δεν ομολογούσα κάτι που να τους ικανοποιεί, επανερχόταν, απειλώντας με κι εξυβρίζοντάς με: ‘θα σε γαμήσω, θα σε κάνω ρεζίλι σ’ όλο το νησί, κωλόπαιδο έπρεπε να τρέμεις μέσα στο γραφείο μου, οι άλλοι έφυγαν κλαίγοντας, υπάρχει μάρτυρας πως το έκανες εσύ μπαστάρδι και μας πήρε τηλέφωνο».

Τα παραπάνω δεν είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του Περικλή Κοροβέση «Ανθρωποφύλακες». Είναι αποσπάσματα από την ατυχήσασα έως τώρα μήνυση πέντε ανήλικων παιδιών που έπεσαν στα χέρια των πραιτόρων προστασίας του πολίτη.

Μια αληθινή δυστυχώς ιστορία στο νησί της Πάτμου πέρασε στα ψιλά όπως και εκατοντάδες άλλες παρόμοιες ιστορίες ελληνικής αστυνομικής βίας. 

Στις 12.9.2009 κάποιοι χάλασαν το μηχανάκι ενός αστυνομικού στην Πάτμο και λίγες μέρες μετά, στις 16.9, δυο αστυνομικοί με πολιτικά άρπαξαν βίαια κάποια ανήλικα παιδιά από μια καφετέρια, τα έχωσαν σε περιπολικό που ακολουθούσε και τα μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα Πάτμου. Εστηναν μπροστά τους ένα ένα τα παιδιά με ακατονόμαστες βρισιές και βίαιες συμπεριφορές μέχρι του σημείου να τα ξεγυμνώσουν. Αφού δεν προέκυψε καμιά «ενοχή» των ανηλίκων παιδιών, τα άφησαν με χαραγμένα επάνω τους τα ανεξίτηλα σημάδια της ελληνικής -τρομάρα τους- αστυνομίας. Οι περιγραφές των παιδιών στις μηνύσεις που υπέβαλαν στην δυσκίνητη εισαγγελία είναι ανατριχιαστικές. 

Οσο για το γιατρό του νοσοκομείου όπου κατέφυγε το ένα παιδί για να πιστοποιήσει τις κακώσεις από το ξύλο αρνήθηκε να τον εξετάσει εφόσον δεν… αιμορραγούσε. Οπως περιγράφουν στη μήνυσή τους τα παιδιά, «λόγω του αφάνταστα φορτικού κλίματος που μας είχαν δημιουργήσει και της πίεσης που μας ασκούσαν, προκειμένου να μας εκφοβίσουν και ν’ αποσπάσουν πληροφορίες, ο τρίτος εξ ημών, απώλεσε τις δυνάμεις του και σωριάστηκε σχεδόν λιπόθυμος σε μια καρέκλα. Εξαντλημένος δε απ’ την αφόρητη ψυχολογική βία που μας ασκούσαν και το νοσηρό κλίμα πανικού που μας είχαν δημιουργήσει και σε εξόφθαλμη κατάσταση σοκ, έπαθε ακράτεια ούρων. Εκείνη τη στιγμή, χτύπησε το κινητό του τηλέφωνο και στο ερώτημα του πατέρα του, για το πού βρίσκεται, απάντησε κλαίγοντας, πως είναι στο τμήμα».

Οι γονείς των παιδιών που είναι και μηνυτές καταγγέλλουν ότι οι αστυνομικοί δικαιολογήθηκαν λέγοντας ότι «αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα στην Ομόνοια». Οι γονείς ζητούν τη λήψη όλων των διοικητικών ενεργειών προκειμένου ν’ απομακρυνθούν οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί απ’ το Σώμα, το οποίο ντροπιάζουν κι εκθέτουν. Όλα αυτά το Φθινόπωρο του 2009.

Πέντε μήνες μετά, όπως αποκάλυψε στην «Ελευθεροτυπία» η Κατερίνα Κατή («Ξέχασαν την ΕΔΕ, του έδωσαν προαγωγή», 28.4.2010), όχι μόνο δεν είχε διενεργηθεί τακτική ΕΔΕ αλλά ο συγκεκριμένος προϊστάμενος και πρωταίτιος των καταγγελθέντων προήχθη ως διοικητής του Α.Τ. Πάτμου.

Θορυβημένη από τα δημοσιεύματα η ηγεσία του Υπουργείου έσπευσε να εκδώσει -αμέσως μετά- ανακοίνωση που μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «όπως έχει ήδη δημοσιοποιηθεί με την από 07.01.2010 ανακοίνωσή μας είχε διαταχθεί άμεσα Προκαταρκτική Διοικητική Εξέταση για τη διερεύνηση καταγγελιών, που αφορούσαν βιαιοπραγία αστυνομικών του Αστυνομικού Τμήματος Πάτμου σε βάρος ιδιωτών. Με βάση τα στοιχεία της Προκαταρκτικής Διοικητικής Εξέτασης διατάχθηκε την 19.02.2010 από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου η μετατροπή της σε Ενορκη Διοικητική Εξέταση, η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί. Επιπλέον όλα τα στοιχεία έχουν υποβληθεί στην αρμόδια Εισαγγελία για την ποινική διερεύνηση της υπόθεσης. Από τα προαναφερόμενα προκύπτει με σαφήνεια ότι το θέμα παρακολουθείται στενά από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, και καμία προσπάθεια ‘κουκουλώματος’ δεν υφίσταται. Επιπλέον, διευκρινίζεται (για έναν εκ των αστυνομικών ο οποίος φέρεται ότι προήχθη και επιστρέφει ως Διοικητής) ότι: Προήχθη σε χρόνο προγενέστερο των καταγγελιών και συγκεκριμένα την 27.07.2009, επέστρεψε στη θέση του Διοικητού, την οποία κατείχε, μετά από δίμηνη μετακίνησή του (από 02.01.2010 έως 08.03.2010) σε άλλη Υπηρεσία, όπου είχε αποσπασθεί κατόπιν αιτήσεώς του για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους ενώ για τους ίδιους λόγους έχει ήδη δρομολογηθεί η μετακίνησή του σε άλλη Αστυνομική Διεύθυνση». 

Ο δικηγόρος Διονύσης Γκούσκος που έχει αναλάβει την υπόθεση των ανήλικων παιδιών και των γονιών τους απαντώντας στην ανακοίνωση της ΕΛΑΣ δίνει μια άλλη εικόνα για τα πραγματικά γεγονότα:

«α) Δεν διατάχθηκε άμεσα Προκαταρκτική Διοικητική Εξέταση όπως ισχυρίζονται, γιατί αν και ήταν γνωστά τα ατιμωτικά γεγονότα στην ηγεσία της Αστυνομίας απ’ τον Οκτώβριο 2009 –καταγγελία παθόντος- κι οπωσδήποτε από τις 8.12.2009 που κατατέθηκαν οι μηνύσεις στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κι επιδόθηκαν επίσημα αντίγραφά τους στην ηγεσία της, αγνόησε το θέμα μέχρι τον Ιανουάριο 2010, οπότε και διέταξε προκαταρκτική ΕΔΕ, όταν πλέον έγκυρες εφημερίδες αναφέρθηκαν στο γεγονός, άρα δεν μπορούσε η ηγεσία της αστυνομίας να πράξει διαφορετικά.

β) Διέταξαν στις 19.12.10 τακτική ΕΔΕ, επειδή ακριβώς η προκαταρκτική πιστοποίησε τα γεγονότα, πλην όμως από τότε δεν έχει κινηθεί απολύτως τίποτε.

Ως εκ τούτου, αν ‘παρακολουθείται τόσο στενά το θέμα’ απ’ το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας – όπως ισχυρίζεται η ανακοίνωση- τούτο δεν γίνεται για να διαλευκανθεί σ’ εύλογο χρόνο και να επιβληθούν κυρώσεις αλλά για διαιωνισθεί και παραπέσει όπως τόσα άλλα, (ήδη παρήλθαν εφτά μήνες). 

γ) Τα παιδιά – θύματα είναι εκείνα που προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη και μόνον, επειδή ακριβώς περίμεναν τη ‘συναδελφικότητα’ με την οποία η Αστυνομία αντιμετωπίζει ανάλογα περιστατικά. 

δ) Τέλος είναι πράγματι προκλητική, η διαβεβαίωση πως θα μετακινήσουν τον αστυνομικό για λόγους ‘οικογενειακούς’, επιδεικτικά περιφρονώντας, όσα πρωτοφανή τα παιδιά υπέστησαν, όπως και την αλγεινή εντύπωση που προκάλεσαν στην κοινή γνώμη ενός ολόκληρου νησιού, διατυμπανίζοντας έτσι πως προτάσσουν τους πραγματικούς ή προσχηματικούς οικογενειακούς λόγους του υπόλογου αστυνομικού, απ’ το αίσθημα δικαίου και την υποχρέωση νομιμότητας που θάπρεπε να διακατέχει τις ενέργειες τους. Έτσι αντιλαμβάνονται το χρέος τους να προστατέψουν τον πολίτη και μάλιστα τον ανήλικο».

Κατόπιν αυτού είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι είναι χειρότερο: τα βασανιστήρια που υπέστησαν τα ανήλικα ή η κατοπινή συμπεριφορά της ηγεσίας του Υπουργείου; Με μια μόνο απόσπαση λοιπόν, μια δρομολογημένη μετακίνηση (χαρά στο νησί που θα δεχτεί αυτόν το διοικητή) και μια ΕΔΕ που συνεχίζεται αορίστως «τιμωρούνται παραδειγματικά» έως τώρα οι 5-6 παλικαράδες πραίτορες που έκαναν απλά ό,τι… κάνουν και στην Ομόνοια οι ένστολοι συνάδελφοί τους.

(Ελευθεροτυπία, 8/5/2010)